Farinn á Eyjuna

Jæja, ég er byrjaður að blogga á Eyjunni. Endilega kíkið í heimsókn: blog.eyjan.is/atlifannar

 

 

Píslarvottur kreppunnar

Þessi pistill birtist á baksíðu 24 stunda þriðjudaginn 23. september. 

Ég ætla ekki að þykjast skilja hvað er í gangi á fjármálamörkuðum heimsins. Hugtök eins og skuldatryggingarálag og stýrivextir eru óskiljanleg orðskrípi í mínum eyrum og gætu alveg eins verið á einhverju illskiljanlegu tungumáli.

Eitt veit ég þó, að hingað til hefur ekki mikið farið aðgerðum til að sporna við kreppunni á Íslandi, en erlendir seðlabankar hafa tekið við sér og dæla nú milljörðum inn í hagkerfin. Ríkisstjórn Íslands virðist þó sjá, nú þegar nokkur risavaxin fyrirtæki erlendis eru farin á hliðina, að ástandið er ekkert sérstaklega gott. Aðgerðir ættu því að vera í startholunum, en það væri of seint ef að vinur minn hefði ekki hafið björgunaraðgerðir fyrir löngu.

Þegar allir hópuðust í Bónus fór vinur minn í 10-11 og borgaði helmingi meira fyrir matvöru en hann þurfti. Þegar fólk hætti að keyra bílana sína vegna síhækkandi eldsneytiskostnaðar keyrði vinur minn helmingi meira en hann þurfti - hann byrjaði líka að rúnta og fór alltaf lengri leiðina. Eldsneytiskostnaðurinn jókst jafnt og þétt og nú eyðir hann tugum þúsunda bensín á mánuði. Loks hóf hann að drekka óhóflegt magn af sterku áfengi á öldurhúsum - bara vegna þess að það er svo ógeðslega dýrt.

Þetta gerði vinur minn í viðleitni til að dæla peningum inn í hagkerfið og bæta lausfjárstöðu íslenskra fyrirtækja. Fyrir vikið er hann í dag fátæk fitubolla með áfengisvandamál - en það er ekki tekið út með sældinni að vera píslarvottur kreppunnar.

Klók PR-aðgerð við Arnarhól

„Strákarnir okkar“ áttu yfirdrifnu móttökuhátíðina í miðborg Reykjavíkur fyllilega skilið. Frammistaða þeirra á Ólympíuleikunum var stórkostleg þó þeir hafi stundum reynt heldur of mikið á taugar landsmanna.

En það sem stóð upp úr á hátíðinni var hvorki Sigfús Sigurðsson né Logi Geirsson. Nei, þeir ásamt Guðjóni Vali Sigurðssyni og öllum hinum voru í bakgrunni og ræða Ólafs Stefánssonar féll í skuggann á brosandi jókerum sem stóðu fremst á sviðinu eins og fulli, óboðni frændinn í brúðkaupinu. Í fyrstu taldi ég að Ólympíumeistaralið Frakklands væri það eina sem myndi voga sér fram fyrir það íslenska á sviðinu, en þegar betur var að gáð sá ég að þarna var hluti af ríkisstjórn Íslands saman komin ásamt borgarstjóra Reykjavíkur. Móttökuathöfn „strákanna okkar“ var eftir allt klók PR-aðgerð sem ríkisstjórnin fór út í ásamt Reykjavíkurborg, fyrir framan 40.000 manns - í beinni útsendingu á RÚV og Stöð 2.

Pólitíkusarnir á sviðinu lyktuðu flestir illa á bossunum eftir sumarið - fyrir utan Jóhönnu Sigurðardóttur sem stendur alltaf sína pligt. Guðlaugur Þór stóð sakbitinn og flóttalegur á sviðinu, enda grunaður um að þiggja mútur og Björgvin G. söng með, en ætti frekar að reyna að kveða niður verðbólguna. Þorgerður Katrín rak smiðshöggið á ímyndaherferðina sem hún hefur verið í frá því Ólympíuleikarnir hófust og Þórunn Sveinbjarnardóttir reyndi í krafti Ríkissjónvarpsins að ná til vonsvikinna íbúa Húsavíkur sem langar rosalega mikið í álver á Bakka strax. Loks stóð pólitíska fuglahræðan Hanna Birna á sviðinu, fremst meðal jafningja, og baðaði sig í  athyglinni í örvæntingafullri von um að borgarbúar myndu taka hana í sátt. Það vantaði bara að hún byrjaði að syngja „Please Forgive Me“ eftir Bryan Adams.

Ímyndarherferðin á Arnarhóli var siðlaust hróp á athygli. Íslandsmeistararnir í aðgerðarleysi tóku hikstandi á móti besta handboltaliði sem Ísland hefur átt og reyndu í örvæntingu sinni að fanga jákvæða strauma frá þjóð sem bíður nú eftir pólitísku afreksfólki.

Þessi grein birtist í 24 stundum föstudaginn 29. ágúst.

Ráðskonan og nauðganirnar

Þessi pistill birtist í 24 stundum þriðjudaginn 29. júlí.

Baggalútur sendi á dögunum frá sér lagið Þjóðhátíð '93 sem fjallar á berorðan hátt um fyllerí og kvennafar um verslunarmannahelgi. Í textanum kemur meðal annars fram að kengdrukknar kerlingar kaffæri Herjólfsdal þrjá daga á ári. Þá er fólk hvatt til þess að flýta sér að reyna að góma þær á meðan þær geta ekki synt brott úr Heimaey.

Þessi boðskapur fór fyrir brjóstið á Hjálmari Sigmarssyni, ráðskonu Karlahóps Femínistafélags Íslands. Hann sagði í viðtali á fréttavefnum Vísi að textinn stangaðist á við kynfrelsi beggja kynja og tók svo en stærra upp í sig og sagði textannhvetja til nauðgana. Hvorki meira né minna.

Það má deila um hvort textinn sé fyndinn eða ekki, enda er húmor blessunarlega misjafn. Hjálmar segist hvorki sjá hæðni né grín í textanum á meðan öðrum gæti fundist hann mjög fyndinn. Hann segir textann boða kvenfyrirlitningu og sýnir þar með hversu auðvelt er að kasta því ljóta orði fram ef maður nær ekki djókinu.

Baggalútur fer skiljanlega fram á afsökunarbeiðni frá Hjálmari, sem ætti einnig að biðja Femínistafélag Íslands afsökunnar fyrir láta hafa eftir sér jafn fáránleg ummæli í nafni félagsins. Það er sorglegt ef það má ekki grínast með áfengi og kynlíf án þess að vera sakaður um að hvetja til nauðgana. Hjálmar ætti að spá í því áður en hann kastar sandi í augu almennings og beinir sjónum frá raunverulega vandamálinu.

Innri friður í matvöruverslun

Þessi pistill birtist í 24 stundum þriðjudaginn 15. júlí.

Fátt hreinsar hugann betur en góð verslunarferð. Ég stunda hvorki jóga né pilates, en versla í staðin á sunnudögum og gleymi um stund öllu því sem angrar mig. Á meðan ég raða gúrkum, nautakjöti og ostum hlið við hlið öðlast ég ég innri frið og læt mig dreyma um hvað ég ætli að borða í vikunni - og hvernig ég ætla að matreiða það.

Uppáhaldsverslunin mín er lágvöruverðsverslun úti á Granda. Þegar ég svíf inn á sunnudögum eftir klukkan fimm er tvenns konar fólk í versluninni; barnafólk og lesbíur. Ég ranka ósjaldan við mér þar sem ég stend hjá mjólkurvörunum og fimm til sex innkaupakörfum hefur verið raðað í kringum mig. Börnin í körfunum skemmta sér konunglega við að fylgjast með þessum ráðvillta unga manni velja drykkjarjógurt og skyr og stundum grunar mig að börnunum sé viljandi raðað í kringum mig, vegna þess að í augum þeirra er ég algjört skemmtiatriði.

Lesbíuarnar veita mér ekki eins mikla athygli. Þær hafa meiri áhuga á unnum kjötvörum og framandi ostum. Ég reyni stundum að fylgjast með hvað þær setja í körfuna í viðleitni til að skilja konur betur. Konur sem elska konur skilja konur. Held ég. Þær eru spegill hins kvenlega eðlis því konur eru konum bestar.

Það er góð regla að fara ávallt sársvangur að versla. Þá fæ ég óendanlega margar hugmyndir af ljúffengum matarsamsetningum og labba út með mat sem gæti nært lítið þorp í heilt hár. Á meðan garnagaulið ómar í iðrum mínum stekk ég á grafinn lax, mínútusteikur og franskar kartöflur. Ég er óstöðvandi þegar hungrið sækir á.

Ég var einu sinni unglingur

Þessi pistill birtist í 24 stundum 22. apríl 2008.

Egill Helgason sagði í þætti sínum Kiljunni á dögunum að unglingar væru almennt mjög vitlausir. Ummælin fóru fyrir brjóstið á 15 ára unglingi sem skrifaði grein í Morgunblaðið og fór fram á afsökunarbeiðni. Það er skrítin krafa, enda eru unglingar almennt vitlausir. Ég er ekki með fordóma í garð unglinga vegna þess að ég veit hvað þeir ganga í
gegnum. Ég var einu sinni unglingur.

Flestir láta sig dreyma um að vera ungir aftur. Það væri gaman að spóla til baka og prófa aftur að vera þriggja ára með munninn fullan af sandi. Engan dreymir um að endurtaka unglingsárin. Ástæðan fyrir því er einföld; árin frá 12 til 15 eru niðurlægingartímabil í lífi fólks. Allt sem getur farið úrskeiðis í líkamanum gerir það og maður missir stjórn á eigin hugsunum, tilfinningum og hegðun.

Unglingar eru á því stigi í lífinu að vera ekki börn en telja sig fullorðna. Hugur unglinga vinnur ekki með líkama þeirra, sem hefur ekki undan að framleiða hugbreytandi hormón. Hormónin gera það að verkum að unglingar fá ranghugmyndir um eigið ágæti þrátt fyrir að berjast við minnimáttarkennd á háu stigi. Þannig eru unglingar og verða alltaf vitlausari en annað fólk, enda er hegðun þeirra almennt á skjön við gildi samfélagsins. Þetta er ekki bara mín skoðun heldur óhagganleg vísindaleg staðreynd. Þess vegna segi ég við unglinga: Þraukið, niðurlægingunni lýkur skjótt og líf án sjálfsprottinna skapsveiflna bíður handan við hornið.

Geir Haarde og George Costanza

Þessi pistill birtist í 24 stundum í dag.

George Costanza, karakter Jasons Alexander í Seinfeld-þáttunum, sagði einu sinni að til að líta út fyrir að vera upptekinn í vinnunni þyrfti maður að þykjast vera pirraður. Ef einhver spyr hvernig gengur á maður að muldra eitthvað hryssingslega og senda þannig skilaboð um að maður sé með heiminn á herðum sér.

Geir Haarde forsætisráðherra virðist hafa tekið George Costanza sér til fyrirmyndar. Þegar hann er spurður út í ástandið í landinu verður þessi dagfarsprúði maður dónalegur og pirraður. Þjóðin hefur verið eitt spurningamerki á árinu, en samt lætur hann eins og hann hafi allt of mikið að gera. Hvað er hann eiginlega að gera?

Síðan ný ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Samfylkingar tók við hefur Ísland verið í pásu. Það er ekkert markvert búið að gerast. En hvers vegna? Samstarf flokkanna leit svo vel út í fyrstu og það slitnaði ekki slefið á milli Geirs og Ingibjargar. Ég held að svarið sé aftur að finna í gjörðum George Costanza.

Þegar George fékk leið á vinnunni lét hann útbúa svefnpláss undir skrifborðinu sínu og geymdi þar tímarit, vekjaraklukku, teppi og kodda. Undir skrifborðinu lá hann í makindum sínum og lét vinnudagana líða hjá. Þegar hann reis svo úr rekkju og var spurður hvernig gengi brást hann ákvæða við og þóttist vera með heiminn á herðum sér. Hljómar kunnuglega. Á endanum komst reyndar upp um George og þátturinn endaði á því að sprengjuleitarvélmenni sagaði skrifborðið í sundur vegna einkennilegs tifs, sem reyndist vera vekjaraklukka.

Typpi og píkur

Þessi pistill birtist í 24 stundum þriðjudaginn 17. júní 2008.

Heitasta umræðuefni landsmanna þessa dagana er svokölluð sjálfsfróunarmúffa ætluð karlmönnum. Á kaffistofum hlæja konur saman að tilhugsuninni um einmana vesalinga sem þurfa þar til gert handfang utan um heilaga kaleikinn á meðan karlar rífa í næsta mann og spyrja háðslega hvort „…þeir þurfi nokkuð á svonaað halda?“ Karlmaður sem kaupir hjálpartæki ástarlífsins er álitinn lúser, en konur þurfa helst að eiga heilan kassa af batterísknúnum eldflaugum svo þær geti talist sjálfstæðar og sterkar.

Einhvers staðar í jafnréttisbaráttunni fórum við út af sporinu. Á meðan tvískinnungi í launamálum er kerfisbundið eytt, blómstrar huglægur tvískinnungur í körlum jafnt sem konum. Unnið er markvisst að því að fá konur til að skoða og tala um píkurnar sínar, en umræðan um typpi fer aðeins fram í lokuðum kynjaskiptum hópum. Um allan heim stíga valdamiklar konur fram og túlka leikritið Píkusögur, en það þætti dónalegt ef Geir H. Haarde myndi tala um drjólann á sér fyrir fullum sal.

Kynin eru ólík og þannig á það að vera. Karlar opna dyrnar fyrir konur og konur kenna karlmönnum á þvottavélina í hvert einasta skipti sem þeir reyna að þvo. Tvískinnungur í umræðunni um kynlíf þarf samt ekki að vera til. Heilu kynslóðirnar hlæja að karlmönnum sem þurfahjálp við að fróa sér, en fagna konum sem hafa meiri not fyrir rafhlöður en karlmenn. Bældir karlmenn gera engum greiða – fögnum sterku og sjálfstæðu körlunum sem hafa kjark til að kaupa sjálfsfróunarmúffur.

Hvolpurinn í Keflavík

Lífið er eins og konfektkassi - fullur af stöffi sem fer illa með hunda.

Að verða eldri

Það hræðilegasta við að verða eldri, er að sætta sig við þá staðreynd að læknar verði einhvern tíma jafnaldrar manns.